Fleur Solidaire

Ergens tussen de energierekening en de verkiezingsborden besloot ik dat ik het zat was.

Niet de politiek zelf — dat theater hoort erbij — maar de toon, het geschreeuw, het idee dat je pas meetelt als je harder roept dan de ander.

Ik dacht aan vroeger, aan de tijd dat mensen nog een beetje vriendelijk waren in het journaal. 
Toen ministers nog leken op schoolmeesters en niet op pitchende verkopers met een PowerPoint in hun hoofd.

We noemden dat fatsoen. Tegenwoordig heet het naïviteit.

Ik dacht aan een moment, een jaar of twee, drie geleden, dat ik met mijn moeder in het bos wandelde en we het hadden over de politieke verschuivingen in het land. Hoe de jaren 70 een gouden tijd van samenhang, vooruitgang, emancipatie, muziek en durf was.

Misschien begon het met dat besef:
dat zachtheid niet zwak is, maar zeldzaam.
Dat er niets progressiefs is aan mensen uitkafferen op televisie, en niets moderns aan roepen dat “het volk” iets wil, zonder te vragen wie dat volk eigenlijk nog is.

Dus ik dacht terug en schreef iets op.
Een naam, die tijdens die wandeling ‘zomaar’ uit de lucht kwam vallen: Fleur Solidaire.
Frans, natuurlijk — want Frans mag dat nog, dat zachte, ronde.
Het betekent zoiets als “bloem van solidariteit”.
Een rare combinatie misschien, maar ineens klopte het.

En ineens weer enorm relevant.

Ik zag het voor me: politiek niet als slagveld, maar als tuin.
Waar mensen niet met vlaggen zwaaien, maar bloemen planten.
Waar je elkaar niet bestrijdt, maar bewaterd.
Waar groei niet uit woede komt, maar uit aandacht.

En toen dacht ik: wat als dat een richting kon zijn, geen partij?
Een manier van denken, geen campagne.
Geen posters met hoofden, maar woorden met hartslag.

Misschien zou het zelfs een blauwdruk kunnen worden, een proefschrift voor menselijke innovatie — een plek waar technologie en empathie elkaar eindelijk vinden. Niet als plan van een partij, maar als ontwerp van een samenleving.

En misschien is dat de kern van Fleur Solidaire:
Dat we mogen weigeren mee te doen aan de herrie.
Dat je ook verandering kunt brengen door te luisteren, door zachter te spreken, door gewoon aardig te blijven in een tijd die dat is vergeten.

De grap is: ik wilde helemaal geen politiek plan schrijven.
Ik wilde gewoon dat de wereld weer een beetje menselijk klonk.
Dat de toon van de straat terug mocht keren naar het gesprek aan tafel.
Dat we elkaar niet meer de maat nemen, maar misschien weer een beetje leren meten in genegenheid.

Het klinkt allemaal verschrikkelijk ouderwets.
En precies daarom is het nodig.

Wordt vervolgd…

Marcus J. Corvus
Fleur Solidaire · Een denkoefening onder Emerald Innovations